„— Absolutnie wykluczone! — I otóż znów się odezwał w doktorze óyenie dowcipny pies, coś go korciło, by się popisać — i rzekł — Trudno mi uwierzyć, panno Elli^sen, aby mogła pani zawierać w sobie jakiś jamV nie wygląda pani na to!
Gdyby na tem poprzestał i nie mówił więcej, nie byłby może stracił na powadze, lecz on począł wyładowywać bogactwo swego ducha, szpilkę od kapelusza zamienił w strzałę Amora, wypuszczoną przez pannę Ellingsen — słuchać tego stawało się coraz większem niepodobieństwem, to też pan Bertelsen zwrócił się do swej damy, mówiąc — Ja jednakże pójdę i przyłożę kompres z kwasem bornym.
. — Nie, to wcale niepotrzebne, —rzekł doktór. Zaczął objaśniać cały ten wypadek bez wątpienia, iż krew, wywierając ucisk, spowodowała spuchliznę policzka, ale krew ta zebrała się tylko pod skórą. Gdyby on teraz znów otworzył tę dziurkę choć cokolwiek, krew wyciekłaby i opuchlizna zniknęła, lecz po zrośnięciu się dziurki, krew napłynęłaby ponownie. — Zostaw pan policzek, — rzekł, — a krew sama odejdzie tam, dokąd odejść po
winna i
Gadanina, gadanina. Z pewnością — słuszna i sprawiedliwa, ale gadanina.
— Czy pójdziemy — zapytał pan Bertelsen swej damy.
I otóż doktór bardziej jeszcze osłabił swój autorytet, wołając wślad za parą — Zresztą, może pan przyłożyć wodę z kwasem bornym, owszem. Okład borny przyniesie ulgę.“(11)