„— Ruszaj żywo! — odparł agent.
Wieśniak nie kazał sobie dwa razy powtarzać i pobiegł na przełaj przez pole, a tymczasem szpicel z dwoma policjantami ukryli się za na wpół rozwalonym murem, znajdującym się prawie naprzeciw domu Billota.
Po chwili rozległ się koński galop — to wracał Billot. Wjechał na podwórze, zsiadł z konia i rzuciwszy cugle stajennemu szybko pobiegł do kuchni w przekonaniu, że pierwszą istotą, jaką mu wypadnie zobaczyć, będzie doktor Gilbert, stojący przy dużym kominku — tymczasem ujrzał jedynie panią Billot, siedzącą pośrodku pokoju i oskubującą swe kaczki z uwagą i dokładnością, jakiej wymaga ta niełatwa czynność.
Katarzynka znajdowała się w swoim pokoju i była zaprzątnięta szyciem nowego czepeczka na przyszłą niedzielę. Jak widzimy, była zapobiegliwa, jest wszakże rzeczą powszechnie wiadomą, że dla kobiet — jak one same powiadają — nie ma większej przyjemności, jak przyczyniać się do podniesienia swych wdzięków. Billot zatrzymał się na progu, spojrzał dokoła i zapytał
— Któż mnie wzywa
_ jai _ odrzekł czyjś niezmiernie ugrzeczniony głos. Billot odwrócił się i zauważył owego nieznajomego przybysza i dwóch sierżantów.
— Czegóż to pan sobie życzy ode mnie — zawołał cofając“(9)