„— Tak więc — rzekł do siebie — tajemnica, której każdy spiskowiec strzeże z narażeniem własnego życia, została wydana pierwszemu lepszemu przechodniowi. Oto, co zyskują tajne stowarzyszenia, kiedy przejdą przez sito ludu... Zna mnie człowiek, który wie, że będę jego współtowarzyszem, a może nawet wspólnikiem. To nierozsądny i nie mogący trwać dłużej stan rzeczy.
Mówiąc te słowa, on, tak zwykle ostrożny, a zwłaszcza od czasu swojej przygody przy ulicy MeniłMontant, szedł bardzo szybko i bez obawy.
— Tak więc — mówił dalej filozof — zapragnąłem poznać plany odrodzenia ludzkości, jakie niektórzy snują w swych głowach. Popełniłbym głupstwo, sądząc, że dobre pomysły mogą przyjść z Niemiec, kraju piwa i mgły. Skompromitowałbym moje imię wiążąc je z kilkoma szaleńcami czy intrygantami, którzy chcą go użyć dla osłonięcia swych niedorzecznych poczynań. O, tak źle nie będzie! Błyskawica ukazała mi przepaść, nie rzucę się w nią!
I Rousseau odetchnąwszy nieco, stanął nieporuszony nn środku ulicy, oparty o laskę.
— Były to jednak piękne marzenia — mówił dalej filozof — tak piękne, że uwierzyłem i zbłądziłem.
Znowu przystanął, ale zaczął iść dalej na widok agentów pana de Sartines snujących się tu i ówdzie z rozbieganymi oczyma. Tak go to zatrwożyło, że zniknął w cieniu kolumn, pcd którymi szedł.“(12)