„— tym innym teoretycznie zazdroszczę, ale tylko teoretycznie. Trochę już za późno, żebym mógł ich naprawdę rozumieć.
— samotność wielkie obce miasto.
— samotność małe polskie miasto.
— wczoraj na filmie Milczenie. Dosyć jednak szybkimi krokami zmierzamy do całkowitego zdarcia zasłon z ludzkiej mizerii. Mądra i kulturalna pani we władzy alkoholu i onanii; jej piękna siostra parząca się z kelnerem... Ach, ci Skandynawii Tam, na północy, na tych urwiskach czy fiordach musiało się kiedyś coś stać, z czego do dziś nie potrafią się otrząsnąć — ale co co czy ujrzeli Szatana na skale
— demoniczna strzygowatość w połączeniu z ultranowoczesną cywilizacją, jasnowłosa rozpusta hartowana surowym klimatem, zelektryfikowana i zmotoryzowana — bardzo specjalne. Po tym arcydziele nieco lepiej roumiem „czarne msze" Przy
byszewskiego i jego urzeczenie śmiercią — ale może i wojny szwedzkie
— coś się tam dalej kitwasi, mimo że dawno przestali podbijać. Ponury, protestancki spór z Bogiem, wynaturzona delektacja grzechem i pycha w negowaniu życia, pycha ekspresjonistyczna, wszystko tu zmierza do morderstwa, do ofiary na p.niu czy na stosie, sekcja wykonana toporem kata.
— pycha ekspresjonistyczna, nie uwzględniająca stanów trzecich poza rozpaczą, grzechem, nienawiścią... np. ironii czy zdziwienia. Zwłaszcza zdziwienie jest uczuciem twórczym i niepospolitym. Nie „dziwienie się komuś", lecz „zdziwienie czymś". Zdziwić się czymś to znaczy czegoś doświadczyć; doświadczenie życiowe jest zbiorem starych zdziwień. Gdybym kiedyś, co nie jest wykluczone, umierał — chciałbym w ostatniej chwili ogromnie się zdziwić. Czym No, na przykład tym, że wszystko znaczyło zupełnie co innego, niż myślałem.“(6)