„Sokółka była kiedyś wsią, której mieszkańcy żyli z hodowli sokołów, używanych później na królewskich i książęcych polowaniach w puszczy Knyszyńskiej, Augustowskiej czy Białowieskiej. Przywiązanie do myślistwa i lasu, kult nie skrępowanego niczym życia mieli tutejsi ludzie we krwi. Z czasem Sokółka rozrosła się do rozmiarów miasteczka. Uruchomiono kilka przedsiębiorstw garbarskich, browar i fabrykę świec, szybko one zresztą upadły, nie wytrzymując konkurencji zakładów rozwijających się w większych ośrodkach. Został drobiiy handelek, trochę urzędników władz powiatowych, kilkanaście warsztatów rzemieślniczych.
W czasie okupacji hitlerowskiej plutony egzekucyjne ani na chwilę nie zapominały o tym skrawku ziemi. W dniu 15 lipca 1943 roku, za naukę języka polskiego, skazano na śmierć dwoje dzieci, 3 kobiety i nauczyciela. Dnia 15 sierpnia 1943 roku rozstrzelano w lasku boufałowskim 21 osób za opieszałe zdawanie kontyngentów zboża i żywca. W niedalekiej Kuźnicy wielokrotnie" grzmiały salwy karabinowe, wymierzone w piersi ludzi, którzy odważyli się podać skibkę chleba wyczerpanemu jeńcowi radzieckiemu. Często rozstrzeliwano bez podania powodu, po prostu — by sterroryzować i przerazić. Tak było w Babikach, Chmielewszczyźnie, Harkowicach, Zubrzycy Małej, Janowie, Wyzgach, Nowym Dworze, Krzysztoforowie i w wielu innych miejscowościach. W dniu 24 lipca 1944 roku Sokółka i jej okolice witały wolność wykrwawione i zniszczone. Ludność miasta i miasteczek nie miała środków do życia. Spustoszone wsie, pola pozbawione zbiorów, spalone i zryte przez działania frontowe, nie były w stanie zapewnić elementarnego zaopatrzenia w żywność. Groźba głodu i ruiny. W takich to warunkach ludność przystępowała do odbudowy nowego życia.“(14)